Krajobraz prasy lokalnej w Bytomiu

Prasa parafialna, która zaczęła się bardzo szybko rozwijać od początku lat 90-tych była wtedy postrzegana jako fenomen. Po piętnastu latach jej obecności na polskim rynku wydawniczym można powiedzieć, że ma ona już ugruntowaną pozycję w wielu środowiskach lokalnych. Początkowo gazety parafialne i ich redaktorzy byli lekceważeni, jako twór, który nie może wytrwać próby czasu i tak też było w wielu przypadkach, ale na miejsce każdego znikającego tytułu pojawiały się dwa albo nawet więcej nowych, a w miarę upływu czasu redakcje parafialne stały się bardziej profesjonalne. Chociaż prasa parafialna nie posiada wszystkich cech, jakie charakteryzują prasę sublokalną jednak jest jednym z jej rodzajów i stanowi obecnie ponad 20% prasy sublokalnej na rynku polskim.[1] W Bytomiu znajduje się 20 parafii rzymsko-katolickich. Aktywność prasową wykazuje 13 z nich.

Terytorium Bytomia zamieszkuje około 189,5 tysiąca mieszkańców[67]. Liczba wiernych łącznie we wszystkich miejskich kościołach oscyluje w liczbie 143,770 tysięcy osób.[68] Badając zasięg oddziaływania prasy parafialnej, należy więc odjąć liczbę wiernych, których parafie wykazują całkowitą bierność na lokalnym rynku wydawniczym. Nie będą oni, bowiem potencjalnymi odbiorcami proponowanych tytułów. Poniższa tabela wskazuje, jakie panują zależności pomiędzy liczebnością wiernych a poziomem nakładu dostępnych w mieście periodyków parafialnych (innymi słowy, przedstawiona została liczba wiernych przypadającą na jeden egzemplarz pisma wydawanego w danej parafii).

1.Joanna Szczepanowicz. Prasa parafialna jako przykład prasy sublokalnej. Kraków 2001, s. 1-3;
2."Informator Parafialny", nr 1/1991, s. 1;
3.Tamże, s. 2;
4."Informator Parafialny", nr 3/1991, s. 2 i 3;
5.Tamże, s. 4;

Funkcje i zadania prasy parafialnej wynikają z ogólnych celów i zadań mediów katolickich. Między poszczególnymi elementami tego systemu istnieją: ścisłe współzależności oraz wzajemne uzupełnianie się. Media katolickie funkcjonują na różnych obszarach w sensie geograficznym, społecznym i kulturowym. Są jednak pewne wspólne pola oddziaływania, pewne wspólne centralne kategorie, będące przedmiotem szczególnego zainteresowania.[61] Najczęściej wskazuje się na takie kategorie, jak: wiara, kultura, życie, rodzina, dziecko, prawda, przyszłość, wolność, miłość, sprawiedliwość, służba społeczna. Bezpośrednio odnieść je można także do prasy parafialnej, gdzie mogą one ulegać dalszej konkretyzacji (już w wymiarze lokalnym). Teoretycy katoliccy expressis verbis stwierdzają, że podstawową funkcją mediów katolickich jest ewangelizacja, co nie wyklucza także realizacji innych zadań i celów.[62] Innymi słowy, media katolickie mają upowszechniać wartości płynące z Ewangelii, nie mają być li tylko towarem, ale przede wszystkim powołane są do pełnienia idealistycznej myśli. Najogólniej rzecz biorąc, mają one wpływać na postawy i zachowania odbiorców (w tym przypadku wiernych) oraz wyrabiać odpowiednie postawy oraz pozytywny stosunek do świata wartości chrześcijańskich (funkcja postawotwórcza). Jak pisze ksiądz Janusz Mariański: "zadaniem rozwoju środków społecznej komunikacji jest nie tylko informowanie, lecz i formowanie".[63]